کشیدن گوش‌ها: به بالا، به کنار، به پایین

گرفتن لبهٔ لاله با بالشتک انگشت‌ها، بدون ناخن. کشش نرم و رو به افزایش است، در انتها یک لحظه نگه‌داری. جهت‌ها به‌ترتیب و متقارن کار می‌شوند: هر دو دست هم‌زمان کار می‌کنند تا تونوس کج نشود.

تکان‌های تند به‌جای کشش آهسته — این‌طور فقط پوست نرمه کشیده می‌شود نه فاسیا. کار با گوشواره — خطر مستقیم آسیب. و جهتی را جا نیندازید: کشیدن پایین به‌اندازهٔ بالا مهم است، هرچند اثرش کمتر حس می‌شود.

لالهٔ گوش با رباط‌هایی به استخوان گیجگاهی متصل است و از طریق عضلات گوشی به فاسیای گیجگاهی-آهیانه‌ای وصل می‌شود. با کشیدن آن در بردارهای مختلف، کشش لایه‌های بافت همبند اطراف عضلهٔ گیجگاهی ایجاد می‌کنید و تحرک سطوح لغزنده را افزایش می‌دهید. علاوه‌براین عروق لنفاوی به سمت گره‌های جلوی گوش و پشت گوش فعال می‌شوند — نزدیک‌ترین کلکتورها برای یک‌سوم بالایی صورت.

این ادامهٔ گرم کردن است اما با اثری متفاوت: شما گرم نمی‌کنید، بلکه واقعاً می‌کشید. کشش به بالا شقیقه را محسوس بالا می‌کشد، کشش به پایین ناحیهٔ پشت زاویهٔ فک را آزاد می‌کند. بسیاری برای اولین‌بار حس می‌کنند پوست کنار سر چقدر «چسبیده» است.

دوز را حس خودتان تعیین می‌کند: دقیقاً به‌اندازه‌ای که خوشایند است می‌کشید. اشتباه کردن سخت است، اثر بلافاصله حس می‌شود و زمان لازم نیم دقیقه است.

نیم دقیقه — و ناحیهٔ شقیقه طوری رها می‌شود که ماه‌ها نشده بود. این همان حسی است که فردا دوباره سراغ تمرین می‌کشاندتان.