Szczypanie szyi i mięśnia czworobocznego

Chwytaj skórę razem z mięśniem, nie tylko powierzchowną warstwę. Rytm równomierny, 15–20 uszczypnięć na stronę — poniżej piętnastu efektu prawie nie ma, co mówi wprost film. Bark rozluźniony i opuszczony, inaczej mięsień czworoboczny zostanie spięty i nie będzie z czym pracować.

Za mało powtórzeń — 5–10 uszczypnięć nie uruchamia drenażu. Praca spiętą ręką z uniesionym barkiem. I przenoszenie techniki na przednią powierzchnię szyi, gdzie szczypać nie wolno — tam jest tarczyca i pęczek naczyniowy.

Górna część mięśnia czworobocznego i tylna powierzchnia szyi przy obciążeniu statycznym przechodzą w nadmierne napięcie, a pod nimi biegną powierzchowne naczynia chłonne do węzłów nadobojczykowych. Technika szczypania działa jak pompa: rytmiczne ściskanie i rozluźnianie tkanek przepycha limfę naczyniami, które nie mają własnej mocnej pompy. Jednocześnie rozbijasz zrosty powięziowe między skórą, mięśniem szerokim szyi i głębiej leżącymi mięśniami.

To ćwiczenie na obrzęki w czystej postaci. To właśnie ono daje efekt „twarz zeszła” — po nim znika poranna opuchlizna i wraca kąt między szyją a brodą. Przy okazji puszcza napięcie mięśnia czworobocznego, przez które głowa wysuwa się do przodu.

Żadnej techniki: ręka sama kładzie się na przeciwnej stronie szyi, chwyt jest wygodny, wysiłek minimalny. Możesz to robić w każdym ubraniu i w każdym miejscu, choćby na callu z wyłączoną kamerą.

Minuta dziennie — i twarz przestanie rano wyglądać na zmęczoną. To najszybszy efekt ze wszystkiego, co tu jest.